Pokazywanie postów oznaczonych etykietą DRAWINGS. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą DRAWINGS. Pokaż wszystkie posty
Margines błędu/Margin of error/Galeria Sztuki Wozownia/Toruń/04.12.2020-17.01.2021
Punkt wyjścia dla „Marginesu błędu” stanowi sytuacja, której artystka była świadkiem w czasie szkolnego koncertu fortepianowego. W trakcie występu – jak wspomina Franczak – „dziewczynka pomyliła się podczas gry na fortepianie, cofnęła się o kilka taktów, po czym znowu pomyliła się w tym samym miejscu. Widownia wstrzymała oddech, napięcie było ogromne. Dziewczynka powtarzała sekwencję jeszcze kilka razy i dopiero, kiedy przekroczyła linię błędu, wszyscy odetchnęli z ulgą. Zafascynowało mnie to jakie napięcie i dyskomfort wśród publiczności wywołała ta sytuacja i zaczęłam się zastanawiać nad innymi, podobnymi sytuacjami w życiu”.
Wystawa próbuje rozpoznać ten stan, pokazać jego różne strony, a także skłonić do zastanowienia się nad tym, co tak naprawdę kryje się za możliwością popełniania błędów i igrania z obowiązującymi normami. Magdę Franczak – jak sama podkreśla – frapują „kształty, które nie są idealne, wynaturzają się w swojej nieidealności aż do mało rozpoznawalnej formy”. „Margines błędu” jest też – jak mówi – przestrzenią niczyją, w której możemy pozwolić sobie na „rozciąganie rzeczywistości”. Wystawa proponuje namysł nad możliwością eksperymentu, tak istotnego w praktyce artystycznej; eksperymentu, który może być nie tylko weryfikowaniem i badaniem nowych interakcji, wydarzeń i przedmiotów, ale też przestrzenią schronienia, bezpiecznego eksplorowania sytuacji groźnych i irytujących. Ważnym jej elementem jest też zwrócenie uwagi na sam proces twórczy, na ukazanie działania artystycznego jako zdarzającego się w kontakcie z innymi osobami, uzależnionego od kontekstu, w którym się wykluwa i którym nasiąka w miarę swojego trwania. Proces twórczy jest dla artystki częścią współdziałania z innymi osobami, dlatego na wystawie zachęca ona odbiorców do włączenia się w tworzenie wielowątkowej rzeźby pt. „Archiwum błędu”. Oprócz tej pracy w przestrzeni Wozowni zobaczymy też rysunki, obiekty i fotografie. Wiele z nich inspirowanych jest otwartą formą (rozumianą po Hansenowsku) i ideą dialogiczności, stale podsycaną przez Franczak w jej działaniach z pogranicza sztuki i działań społecznych, angażujących różne społeczności.
„Margines błędu” zaprasza do dyskusji wokół rozmaitych form błądzenia, które wcale nie musi być porażką. Może być za to okazją do uważnego przyglądania się zjawiskom o charakterze jednostkowym i społecznym i do współodczuwania emocji, które tężeją w trakcie spotkań z innymi. „Margines błędu” staje się również zachętą do wnikliwej obserwacji relacji między przedmiotami, nie zawsze idealnymi, środowiskiem, w którym funkcjonują – i osobami, które oddziałują na ich status, przeznaczenie i formę.
Karolina Sikorska
Luksus Niewygody/BWA Katowice/ 12.05-12.06.2016
Here is how Magdalena Franczak explores the structure of a home. She
seems to be re-creating its timeline, wherein vivid memories become
intertwined with guesswork and fantasy. The home’s complex structure,
converted into ascetic collages, resembles a map with a removed key.
What we can see are only faded paper folds and creases, uneven strips,
protruding rounded elements that have come unstuck from the surface and
interlocking shapes.
According to Franczak, the map of an ideal home is certainly not some
liveable-in convenience, but a thick, cozy nest, a soft body with
sagging walls and narrow, velvety passages; a cluttered, messy space,
which the artist slices across to make sections to reveal its various
layers, patiently peeling away its outer skins as if it were an onion.
She peels off the wallpapers and peeps under the carpets, looking out
for dusty hiding places, reaching deposits rich in history, borrowings
and lash-ups. She seeks an algorithm for this structure’s growth. Her
collages attempt to catch the very moment when a piece of architecture
becomes domesticated, appropriated, attuned to the bodies of its
inhabitants.
Just like in her other works, Franczak combines memory, imagination
and blind fate with the vigilant, analytical mind of an anthropologist.
It is possible to hear distant echoes of rituals for space clearing,
building and assuming responsibility for one’s home. The building
becomes a continuation of one’s body, reflecting its experiences, and
participating in the most important moments of one’s life. Franczak
describes these rituals by means of geometrical paper cut-outs. She
describes these forgotten rituals on a piece of paper from a yellowed
notebook that she has found in an attic. In these hastily-made notes,
she goes back to some old refrains, whose slightly deformed, altered
forms keep repeating in her memory. In the past, before people settled
in their new place, they let a bird or another animal stay there for the
night, so that all the evil forces would settle in their bodies
instead, and to protect the future inhabitants. When moving into her new
home, a bride had to touch the stove. Before childbirth, cupboards and
chests had to be left open. To protect it from evil forces, the building
was perfumed with herbs. Sitting on the table was not allowed. During
a thunderstorm, all windows had to be closed. When someone died in the
family, mirrors would be covered, clocks would be stopped, and the whole
house would become enveloped in silence. There were plenty of rules and
regulations that governed the space, and they were best obeyed for
peace of mind. To describe these rituals, Franczak uses elegant forms
and abstract, balanced language, as if she were following a handbook on
good manners. Her work abounds in a variety of gestures, which refer to
securing, renewing, patching and marking things. As well as patience and
accuracy, these activities require muscle work and sweat. Not all of
the depicted instructions and rules can be easily deciphered. The luxury
of domestication requires great effort.
Curator: Marta Lisok
Subskrybuj:
Posty (Atom)